Dökülenleri topluyorum.

Dokundu gene bir şeyler. Biraz rüzgar, biraz gece.

Henüz hiçbir şeye vakıf olmadığım bir çağda, bütün dünyanın hüznü yüreğime doluyor.

İnsanlar artık başlarını kaldırıp gökyüzüne bakmalı.

Yazacak birkaç parmak ve satırım var bu sefer.

Oraya buraya dönüp ne büyük derdim var benim diyorum.

Şimdi bir garip hüzün sahipleniyor satırları, hıçkıra hıçkıra damlıyor heceler.

Zamanın her zerresinde bileniyor insan.

Saçma sapan şeyler işte.

Değişiyor insan.

Biraz sakalla, biraz da dumanda.

Cümleleri büzüp bir kelimede toplamak istiyor insan.

Duygularını bile (bile) açık yaşayamıyorsun.

Karanlık herkese nüfuz etmiş gibi.

Fikirler de tutunuyor içimde bir yerde.

Herkesin en kolay yapabildiği şeylerle çizili standartlar...

Fikirler zorluyor en çok.

Her nota, her sazda da aynı aksetmiyor gerçi tele.

En çok geceleri sevmeye başladım bir zamandır. Bütün dünyanın seninle beraber aynı renge boyandığını hissediyorsun. Işıklar olmasa, yarım dünyayla hüzünlüsün...

Birkaç saatlik uyku ile yeni bir günde uyanabileceğimizi sanacak kadar aptaldık belki de. Bir süre sonra birkaç saat öncesini anılar bölümüne stoklayıp, kaldığımız değil; kalktığımız yerden devam ediyorduk. İnsanın bir bütün olduğunu unutmuştuk belki de. Parçalarsan birkaç saat öncesinde bir şeyler kalırdı. Sende, seni tam öbürüne bağlayacak gecede(!); öncesine dair bir şeyler için yırtınmak zorunda kalırdın utanarak. Biraz ışık, biraz mesafe için parçaladığımız bir ömür. Sırf evrende bazı şeyler yolunda gidiyor diye ben bu basitlikle nasıl uyum sağlayabilirdim ki? Dünya biraz döndü diye... Yüzü Güneş'e dönükken onun bile arkasında bıraktığı bir karanlık var.

Bir yerlerde kendimi bütün olarak zamana bırakmak istiyorum.

Tatminsizlik değil.

Tarifsiz.

Bahşedilmiş rotamızda ilerlerken her şeyi bir anda idrak edemiyoruz. Öğrenmiz için zaman gerek.

Bütün o tarifsizliği idrak edecek kadar çok yaşar mıyım bilmiyorum. Sanırım kendi çizelgemde, rotamın bütününde, yarım kalacağım.

....................