hiçbir şey.

O kadar yoruldum ki yaşamaktan. Dalına uzandığım bütün ağaçların, yaprak dökmesinden. Yaşamın bana dalga geçer gibi bir bakışı var ya,her neyse. Bırakıyorum artık kendimi. Hiçbir şey için çabalamak bana iyi gelmedi ki. İlk okulda aşık olduğum öğretmenim gibi; bana mutluluk vermeyecek bu hayat,biliyorum. Kendime dair hiçbir şey istemiyorum.Ne hakkım var ki? Zaman alıp başını gitmiş gibi; en kötü anlarımda dondum kaldım ben. Üzerine titrediğim hiçbir şeyim,bana ait değil. Ne uzaklar,yakın; ne de yakınlar görünür artık. Koşmaktan vazgeçtim. Durdum. Bağdaş kurup da sigara yakıp ,beni terk eden her şeyle birlikte sarmaş-dolaş sarılıp uyuyorum. Neşe kaynağım;nefes nefese uyandığım kabuslarım bile,bir kaç saat sonra beni terk ediyor. Aklın,fikrin,mantığın,yüreğin,ciğerin,nefesin,herkesin aciz kaldığı bir yerdeyim. Susuzluğuna hicret ediyorum...